Yazdır E-posta
Kullanıcı Değerlendirmesi: / 1
ZayıfMükemmel 

EROL MANİSALI

 

AB'NİN POLİTİKASINI ANLAMAK...

AB'nin Türkiye politikasını iyi anlayıp bunun gereklerini yerine getiremediğimiz sürece Türkiye - AB ilişkileri sorunlar içinde yuvarlanıp gidecektir. Bunda da zarar görecek olan taraf Türkiye'dir, 70 milyon insandır.

AB'nin, soğuk savaşın bitiminden 2003 yılının başına kadar izlediği Türkiye politikası nedir? Bunu serinkanlılıkla düşünüp görmemiz gerekiyor.

- AB Türkiye'yi tam üye olarak içine almak istememektedir.

- Türkiye'yi dışlamadan, ''özel statüde bir ilişki düzenine doğru'' götürmektedir: Bu özel statü ise tek taraflı bağımlılığa dayanmaktadır. Türkiye orta bahçe yapılmaktadır.

AB'nin Türkiye politikasının bu yönde olduğunu nasıl anlıyoruz?

1) AB, 1989'da Türkiye'nin tam üyelik başvurusunu hiçbir sağlam gerekçeye dayandırmadan reddetti.

2) Bu tarihten sonraki AB politikası ve uygulamaları, ''tam üyeliğe'' götüren biçimde değil, özel statüye ve tek taraflılığa götüren biçimde oldu. 1995 Gümrük Birliği ile AB Türkiye'yi sıfır maliyet ile tek taraflı kendine bağlamaya başladı.

3) Aralık 1999'da Türkiye, kapıda tutulabilmek amacı ile aday yapıldı. Bunun böyle olduğunu nasıl anlıyoruz? Sıralayalım:

- 26 Mayıs 1999'da Schröder 'in Ecevit 'e yazdığı mektup ''bazı işadamlarının Schröder'e yaptığı öneri sonucu'' ortaya çıktı. Bunlar yazıldı, hatta Alman basınında bile çıktı.

- Ayrıca adaylık, İnal Batu 'nun da belirttiği gibi, ''Türkiye'den ödün koparılmak için verilmiştir'' (*). Zaten bu nedenle Türkiye'nin adaylığına, Kopenhag kriterlerinden ayrı olarak ve diğer adaylardan farklı olarak Kıbrıs ve Ege koşulları eklenmiştir.

- Türkiye aday yapıldıktan sonra diğer 12 aday ülkeden tamamen ayrılmış ve ''12+1'' statüsü getirilmiştir. 2000'de Nice doruğunda dışlanmıştır. Türkiye'nin her alanda çok gerisinde bulunan bazı adaylara tarih ve güvence verilirken Türkiye'nin adı bile anılmamış, ''Sonra görüşürüz'' denmiştir. Aralık 2002 Kopenhag doruğunda da yine Türkiye'ye, adeta alay edilircesine, görüşmeler için ''tarihin tarihi'' verilmiştir. Hem de tarihin tarihinin verildiği dönemde Türkiye'nin ''karşısında'' 15 değil, 25 ülke olacaktır.

- Türkiye'nin oyalanarak kapıda tutulması için 1993'ten beri Avrupa Parlamentosu Türkiye'nin önüne Kıbrıs ve Ege dışında yeni koşullar yığmıştır: a) Türkiye sözde Ermeni soykırımını kabul etmelidir. b) Fener Patrikhanesi ekümenlik olarak kabul edilmelidir. c) Ankara KADEK ile ''siyasi görüşmelere'' başlamalıdır.

- Son iki yıl içinde Brüksel çevrelerinden, ''Gümrük Birliği'nin kapsamının genişletilmesi'' konusunda talepler gelmeye başlamıştır.

Ya Türkiye'nin AB politikası?

Bütün bu gerçekler ortada iken, Türkiye AB'ye tek taraflı bağlanarak ve içeri alınmadan ''özel statüye doğru'' adım adım götürülürken TBMM, hükümetler, siyasal partiler, işçi sendikaları, iş çevreleri, üniversiteler, sivil toplum örgütleri neden Türkiye'nin çıkarlarının korunmasında zaaf göstermektedirler?

- Bu tek yanlı bağlanma sürecinin 1989'da bazı siyasiler ve bazı sermaye çevreleri tarafından başlatıldığı belgeleri ile bilinmektedir.

- Demirel, Tansu Çiller ve koalisyon dönemlerinde de süreç aksamadan ''yürütüldü'' . Demirel'in Mayıs 1995'te ''Avrupa Sevr'i istiyor, batı bizi bölmek istiyor'' açıklamaları ''büyük'' gazetelerimizde büyük puntolarla yer almıştı. Arkası gelmedi. Ecevit de bir iki defa aynı görüşü tekrarladı. Ancak susturuldular...

Aralık 1999'da Sessiz Darbeciler Ecevit'e ''koşullu adaylığı'' zorla imzalattılar. ''İçime sindiremedim'' diyerek kendisi de itiraz etti.

- Aralık 2002'de Kopenhag'da Türkiye yine oyalandı ve Sessiz Darbe devam ettirildi.

Gözlerini kapatanlar kimler?

Bütün bu apaçık ortada duran gerçekleri, ''AB'nin gerçek Türkiye politikasını'' görmek istemeyenler kimler?

- İçerdeki bazı sermaye çevreleri, dışardaki bazı ortakları.

- Türkiye'nin üzerinde AB'nin (ve ABD'nin) himaye gücünün bulunmasını isteyen bazı dini ve bölücü çevreler.

Cumhurbaşkanı Sezer bu gerçeği gördüğü için Kopenhag'a gitmedi. Şimdi sıra 70 milyonda, 70 milyonun ''kral çıplak'' demesinde.

Bugün söyleyecek gücü yaratamaz isek yarın elimizde hiçbir güç kalmayacaktır, inanın...

 


(*) Dünyada ve Türkiye'de Büyük Sermaye.

 

Kaynak :
Cumhuriyet - 03/01/2003 tarihli makalesi.
http://www.ataturquie.asso.fr/informations_europe_turquie030103.htm